Onze stad verandert, dat kan niemand ontkennen. De voorbije jaren werd er veel gebouwd, kwamen er heel wat nieuwe inwoners bij en veranderde ook de samenstelling van de bevolking. Dat is een evolutie die je in veel steden ziet, maar in Halle is ze bijzonder zichtbaar.

Vandaag heeft ongeveer één op vier inwoners een buitenlandse herkomst. In 1990 telde Halle 1.640 inwoners met een niet-Belgische herkomstnationaliteit. In 2025 zijn dat er 14.094. Op 35 jaar tijd is dat een enorme verschuiving. Diversiteit op zich is geen probleem — een stad leeft van verandering — maar zo’n snelle evolutie brengt wel complexe uitdagingen met zich mee, zeker voor oudere inwoners die hun vertrouwde omgeving sterk hebben zien veranderen.

Men zegt vaak dat vroeger alles beter was. Of dat klopt, laat ik in het midden. Wat wél duidelijk is, is dat mensen vroeger hun buren en hun wijk beter kenden. Er was meer spontaan contact. Vandaag is dat minder vanzelfsprekend. In onze eigen wijk zie ik hoe de laatste verkochte huizen vooral naar mensen uit het Brusselse gingen, vaak met een andere achtergrond. Ook aan de overzijde van de A8 merk je hetzelfde fenomeen.

Dat hoeft op zich geen probleem te zijn. Mijn directe buren zijn bijvoorbeeld jonge gezinnen: het ene van Poolse origine, het andere van Roemeense afkomst. De ouders spreken nog weinig Nederlands, maar hun kinderen gaan hier naar school en zij doen inspanningen om de taal te leren en zich aan te passen aan hun nieuwe omgeving. Dat verdient erkenning.

Tegelijk botsen we in het dagelijkse leven op praktische drempels. Het is moeilijker om anderstalige buren te betrekken bij een buurtfeest of om spontaan een praatje te maken wanneer je elkaars taal niet spreekt. Net daar wringt vaak het schoentje. Voor oudere bewoners, die vroeger makkelijk een babbeltje konden slaan met de buren, ligt die drempel vandaag hoger. Sommigen voelen zich daardoor eenzamer in hun eigen straat.

De verandering van een stad gaat dus niet alleen over cijfers en statistieken, maar over samenleven. Over hoe we elkaar begrijpen, hoe we bruggen bouwen en hoe we verbonden blijven in een diverse gemeenschap. Integratie is geen eenrichtingsverkeer: ze vraagt inspanningen van nieuwkomers om de taal te leren en deel te nemen aan het lokale leven, maar ook openheid en geduld van wie hier al langer woont. Alleen zo kan onze stad niet alleen groeien in aantal inwoners, maar ook in samenhang en wederzijds begrip.